vol liefde leven

Over levensvisie, levensvragen en spiritualiteit

Acceptatie of…

Maandag, 28 september 2015

In de loop der jaren ben ik het ontzettend leuk gaan vinden: mezelf uitdagen om iets te doen, waarvan ik van te voren denk, dat ik het eigenlijk net niet kan. Stapje voor stapje, dat wel. En zeker niet boos worden als het niet lukt. Dat hoort bij het spel. You win some, you lose some. Begrijp me goed, ik heb wel degelijk geaccepteerd dat ik door mijn beperking dingen niet meer kan. Vooral accepteren dat het me meer moeite, energie en tijd kost dan voorheen. Dat was een lastige. In mijn beleving is acceptatie iets heel anders dan het bijltje erbij neergooien. Ik blijf mezelf regelmatig uitdagen door dingen te doen die ik nog net niet kan. Ik accepteer dan wel dat er een prijskaartje aan hangt. In de dagen erna kan ik een flinke terugval krijgen. Soms lukken die nieuwe dingen, soms ook niet. Ik reken er niet op, reken mezelf er niet op af als het niet lukt. Voor mij betekent deze levenshouding acceptatie. Ik blijf het gewoon proberen.

Uiteindelijk levert het me regelmatig werkelijk wat op. Op deze manier heb ik weer leren koken, net na de infarcten en de revalidatie. Stapje voor stapje opbouwen, met veel geduld doorgaan èn volhouden.

Zo ging het met alles. Tot op het moment waarop ik me bijvoorbeeld voornam weer te kunnen fietsen en het moment waarop dit daadwerkelijk gebeurde. Het kostte me zeven jaar, een lang traject. Eerst ben ik gaan zwemmen om mijn balans en motoriek te verbeteren. Daarna deed ik een jaar lang yoga. In die jaren liep ik ook steeds een minuutje langer door een drukke straat, met het doel te leren tegelijkertijd prikkels te verwerken en te lopen. Nu fiets ik als het niet te hard waait en houd ik het al een half uur achtereen vol.

Kort geleden heb ik het weer bont gemaakt. Als ik iets nieuws ga proberen, plan ik dat meestal goed in mijn agenda. De dag ervoor gun ik mezelf veel rust. Ook de dagen erna. Door mijn hersenletsel vraagt het aanleren van nieuwe zaken me enorm veel energie. Automatismen bestaan namelijk niet meer. Het inslijpen van nieuwe dingen leren kost me veel meer tijd en energie.
Op een zondag regelde ik voor het eerst het geluid voor mijn vriend, die muzikant is. Spannend. We hadden geoefend, maar een automatisme was het voor mij nog lang niet. Ondertussen maakte ik ook nog met mijn nieuwe camera foto’s en filmpjes. Dat kostte veel concentratie omdat het nieuw voor me was. In de pauzes legde ik de kleding voor mijn vriend klaar. Goed nadenken, niets vergeten. Dat gebeurde in een drukke zaal vol publiek, veel prikkels dus. Op die dag was het erg warm. Ook dat kostte extra energie. Bovendien ontstonden er de dag ervoor onverwachte zaken, die veel aandacht vroegen. Daardoor was de noodzakelijke rust ver te zoeken.
Je raadt het al, ik ben drie dagen erna flink vermoeid geweest. Ik kon werkelijk niets meer. Ik moest de prijs betalen. Alle afspraken afzeggen en absolute rust hebben. Tegelijkertijd was ik apetrots op mezelf. Want het was me allemaal toch maar gelukt. Dan accepteer ik dus graag het prijskaartje.

Jezelf uitdagen is niet alleen nodig voor mensen met een beperking. Ik hoor het mensen om me heen vaak zeggen: “Ik kan er niks aan doen, ik ben nu eenmaal zo.” Ze doelen dan op hun perfectionisme, hun korte lontje of een andere karaktereigenschap. Maar jezelf accepteren is in deze context iets heel anders dan het bijltje erbij neergooien. Het betekent niet dat je niet aan bepaalde karaktereigenschappen kunt werken. Ieder mens mag en kan immers leren, een leven lang. Waarom zou je jezelf dat niet gunnen?

Met dit verhaal wil ik beslist niet zeggen, dat alles maakbaar of veranderbaar is. Er zijn gewoon omstandigheden, waaraan we niets kunnen doen. Dat is nu eenmaal zo. Laten we dát dan maar gewoon leren te accepteren.
Eigenlijk kan ik deze blog samenvatten met het aangeven van één van mijn levensmotto’s: “Accepteer die zaken, waaraan jij toch niets kunt veranderen en zet je schouders onder dat, wat je zelf wel kunt veranderen.”


6 comments

  1. Harry van den Berg

    Wanneer iets je overkomt in je leven met verstrekkende gevolgen, waar je niets aan kunt doen, dan is de enige weg ‘accepteren’, voordat je verder kunt.

  2. Gerrit van den Berg

    Het valt echt niet mee om goed voor jezelf te zorgen terwijl je best weet dat je dat eerst moet doen want anders lukt het niet om voor een ander te zorgen.

  3. Jose Kuijpens

    Zeer herkenbaar voor mij vanuit mijn ME/CVS en nu ververst (nog en schepje bovenop zeg maar) met mijn openhart operatie ivm een Aorta Dissectie Type A en als gevolg daarvan alle bijkomende klachten zoals mijn beschadigede zenuw in mijn been door de bypass. Accepteren ja….. een harde en vaak moeilijke weg naar het ‘nieuwe’ leven met je beperking(en).

  4. Henk van Driel

    Heel herkenbaar, wat je hier beschrijft. Hoewel in mindere mate heeft Miriam door haar post-whiplashsyndroom en de daaruit ontstane fibromyalgie ook heel veel te maken met verlies, op allerlei gebied. Ook zij vecht daar tegen, heeft geleerd dat tot op zekere hoogte te accepteren, maar probeert altijd de grens op te zoeken en gaat daar ook vaak overheen. Zelf noemt ze dat “bloody mindedness”. Ook als partner heb je er mee te maken. Bepaalde dingen, die voor mij ( en voor haar vroeger ook!) heel logisch zijn gaan ineens niet meer zo makkelijk. Ze vergeet dingen, soms dringen dingen niet tot haar door. Da’s best moeilijk ook en vergt van ons als partner ook heel veel acceptatie, maar houden van ( onvoorwaardelijk) maakt dat dat eigenlijk vanzelf gaat.

  5. jolanda

    Graag wil ik nog even toevoegen, dat bij mensen met NAH stilstand meestal achteruitgang betekent. De hersenen niet meer trainen of oefenen is dus voor mij geen optie. Bij wel trainen houdt dit in, dat ik soms dingen doe, die me vaak net niet lukken, en waarbij ik dus (gedoseerd en doordacht) over mijn grenzen ga. Ik denk dat ‘trainen’ inhoudt, om iets te doen wat je voorheen nog nèt niet lukte. Ik wil met deze blog zeggen, dat acceptatie (wat ik wel degelijk heb gedaan) iets anders is dan het bijltje erbij neergooien. Ik reken er niet op dat nieuwe dingen altijd lukken en reken mezelf er niet op af. Ik accepteer de situatie zoals die nu is. Het is prima zo. Tegelijkertijd wens ik voor mezelf geen stilstand of achteruitgang en daarom blijf ik mezelf uitdagen, waardoor ik soms hele kleine stapjes vooruit maak. Ik zie acceptatie dus als een proces en niet als een vaststaand gegeven. Sterker nog, nu, bijna 10 jaar na het eerste infarct, durf ik zelfs te zeggen dat het me veel heeft opgeleverd.

Leave a Reply

Your email address will not be published.