vol liefde leven

Over levensvisie, levensvragen en spiritualiteit

Angst, een slechte raadgever

Maandag, 7 september 2015

Inmiddels ben ik nu een paar weken verder. Maar wat was het spannend, het moment dat deze blog online ging. Je kunt je beslissingen heel afgewogen nemen, er met mensen over praten, welke onderwerpen je aanroert, welke niet, het vaststellen van je doel. Feit blijft, dat ik mezelf blootgeef. Juist door te schrijven over gevoelige onderwerpen als NAH, spiritualiteit en de beperkingen van mijn kinderen. Spannend, deze onderwerpen, omdat ze me kwetsbaar maken en dat roept angst op.
Het is immers niet helemaal in te schatten, hoe mensen hierover denken en erop zullen reageren. Want mensen hebben meningen. In principe hoef ik me daar natuurlijk niets van aan te trekken, maar dat wil nog niet zeggen dat het geen pijn kan doen. Ik heb echter besloten toch met de blog te starten. Ik wil me niet door angst laten regeren. Natuurlijk was het heel spannend, de nacht voordat ‘vol liefde leven’ online ging. Ik heb niet veel geslapen. Maar ik heb het overleefd en de reacties die ik mag ontvangen van mensen die zich herkennen in mijn verhalen, maken het nu al zo de moeite waard.

Nu een ander, spannender voorbeeld over angst als slechte raadgever. Een paar jaar geleden stond ik voor de keuze mijn licht verstandelijk beperkte, autistische, jong volwassen zoon alleen naar Portugal te laten vertrekken. Dit om deel te kunnen nemen aan een project voor jongeren, voor wie in Nederland geen gepaste hulpverlening is. In het geval van mijn zoon was er voor hem geen passende dagbesteding, geen woonplek die kon bieden wat hij werkelijk nodig had. Het gaat hier over een kwetsbare jongen, die ook nog eens epilepsie heeft. Ik kon genoeg redenen bedenken om hem niet te laten gaan. Ook hulpverleners zagen veel serieuze risico’s. Ik zag echter ook de mogelijkheden. De kansen die hij hier niet kreeg om zich te ontplooien, op meerdere gebieden. Dus heb ik hem toch laten gaan. Angst is een slechte raadgever. Bang ben ik wel geweest, welke moeder zou niet bang zijn geweest in zo’n situatie. Zeker als je bedenkt dat ik de eerste weken, volgens het geldende protocol van het project daar, geen contact met hem mocht hebben.
Stilte. Tot dat éne telefoontje. Mijn zoon lag in het ziekenhuis. Hij had epileptische aanvallen, die niet meer te stoppen waren. Daarom had de neuroloog geen andere keuze dan hem in coma te brengen. Nu kwam hij niet meer bij. Of ik naar Portugal wilde komen om beslissingen te nemen. Het is raar, dagenlang zat ik aan zijn bed, in het volle vertrouwen dat het goed met hem zo komen. Niet één seconde twijfelde ik daaraan. Ik wilde me niet door angst laten regeren. Eindelijk kwam hij bij en ging het steeds beter met hem.
Nu heeft hij die kansen die zo hard nodig waren voor hem en gaat hij op meerdere gebieden werkelijk vooruit. Hij groeit in zijn tempo, op zijn manier. Dat vervult me met diepe dankbaarheid. Dankbaar dat ik de moed mocht hebben me niet door angst te laten regeren.


5 comments

  1. Miriam Mir

    Je kwetsbaar opstellen, waar moed voor nodig is, waardoor je juist ook je kracht toont… en ook open staat om kracht te ontvangen en je kracht te laten groeien…. zowel als begrip, herkenning en liefde te ontvangen en te laten groeien.
    Helaas regeert angst mensen vaak op zoveel gebieden… en lijdt slechts tot onbegrip, geslotenheid, meer angst, woede en haat.
    Hulde voor je moed, kracht en liefde Jolanda, en dank je dat je je kwetsbaarheid deelt. De kracht van de ziel kent geen grenzen.
    Respect, en dank je. xxx

  2. Tilly

    Geweldig wat je gedaan hebt voor je kind..En dan zeur ik over andere dingen,,Nee lieve Jolanda,,ik vindt je iedere keer weer een geweldig mens en blij dat je op mijn pad bent gekomen,,heel veel liefs en petje af…Tilly

  3. Henk van Driel

    Prachtig stukje weer! Ik kan me je angst heel goed voorstellen. Maar naast dat je deze overwint speelt er mijns inziens nog een belangrijke factor mee en dat is de onvoorwaardelijke liefde voor je kind en het daarom durven loslaten. Dat is ware liefde!

  4. Jose Kuijpens

    Ik ken en herken die angsten persoonlijk ook wel. Maar ik ken en herken ook die kracht en onvoorwaardelijke liefde van en in JOU! Die kracht die jou gemaakt heeft tot wie jij nu bent (en innerlijk altijd al bent geweest!!). Die onvoorwaardelijke liefde vanuit jouzelf voor het LEVEN! Voor het OVER-LEVEN! Maar boven al voor jouw kinderen!!! Ik ken en herken die kwetsbare jongen van jou wel. Zijn angsten maar ook ZIJN KRACHT! Hij heeft het niet van een vreemde meis! Allebei jouw jongens kennen en herkennen die kracht in zichzelf én in jou hun MAMA! Hoe mooi is het dat zij juist jou als hun mama hebben uitgekozen en hoe fantastisch is het voor hen om JOU als hun mama te hebben!!

    En nog even over jouw blog: Het leest heerlijk en dank je voor het delen!

    Xoxoxo

    José

Leave a Reply

Your email address will not be published.