vol liefde leven

Over levensvisie, levensvragen en spiritualiteit

De ontwikkeling van mijn gave

Volgens mijn zonen, die beiden hoog-sensitief zijn, heb ik het altijd al gehad. Zelf noemde ik het  intuïtie.  Ik voelde dingen aan of belde een vriendin op het moment dat ze mijn nummer aan het intoetsen was. Ook dacht ik opeens aan mensen waarmee ik al langer geen contact had, op momenten dat zij het moeilijk hadden. Voor velen herkenbaar, denk ik…

Na mijn herseninfarcten (ofwel beroertes) is die intuïtie zich gaan ontwikkelen. Voordien was mijn ratio, het denken, heel belangrijk. Door mijn hoogbegaafdheid kon ik alles verstandelijk uitleggen en onderbouwen. Na die infarcten ging dat niet meer. Mijn concentratie hield ik maar vijf minuten vast en mijn korte – en lange termijngeheugen waren ernstig aangetast. Er was sprake van afasie in de vorm van woordvindingsproblemen. Verder ondervond ik nog meer lichamelijke klachten, die echter in dit verhaal niet relevant zijn. Kortom, op mijn hoofd kon ik niet meer vertrouwen. Er kwam dus letterlijk meer ruimte voor mijn gevoel.

Tegelijkertijd kwam ik in een meervoudig rouwproces terecht. Ik was immers in één klap mijn baan, mijn gezondheid, mijn huwelijk en mijn huis kwijt. Beide zonen waren, door de combinatie van  autisme, puberteit en het uitvallen van mijn rol als spil van het gezin en veilige haven, flink in de war. Mijn jongste zoon is daardoor in de crisisopvang terecht gekomen, mijn oudste kreeg een psychose. In deze periode verbleef ik in een revalidatiecentrum…

Na dat eerste chaotische jaar kwam er wat meer rust en tijd voor rouw. Ik ontdekte, dat ik mijn zelfbeeld had gekoppeld aan mijn functie als maatschappelijk werker. Dat was ik nu niet meer. Wie was ik dan wel?

Met de ondersteuning van een eerste lijnspsycholoog heb ik flink aan mezelf gewerkt. Door het aangaan van dit proces, heb ik mezelf als het ware ‘uitgezuiverd’.  Uiteraard was dit ‘uitzuiveren’ niet de bedoeling, maar zo heeft het proces zich wel ontwikkeld. Het leidde uiteindelijk naar de kern, mijn kern. Ik werd bij wijze van spreken steeds ‘puurder’. Mijn ego kromp.

Door deze samenloop van omstandigheden kon mijn gave zich ontwikkelen. Mijn ego verminderde, waardoor er meer ruimte kwam om boodschappen uit het Universum door te geven. Je kunt het vergelijken met een holle bamboestengel. Hoe holler de stengel (lees mijn  lichaam, ziel en geest), hoe meer er doorheen kan vloeien (de boodschappen van ‘gene zijde’). Een ‘doorgeefluik’,  noem ik mezelf weleens gekscherend.

Grappig hoe zaken zich ontwikkelen. Alles gebeurt op de juiste tijd en de juiste plaats, is mijn ervaring. De eerste overleden zielen die ik mocht horen en zien, waren mijn overleden zonen, een tweeling. Op dat moment had ik bezoek van iemand, die een medium was. Zij vroeg om details, ik vertelde wat ik waarnam en ze kon dit meteen bevestigen. Als zij niet ‘toevallig’ in de buurt was geweest, had ik echt gedacht dat ik gek werd of dat ik me het verbeeldde.

Kort na dit voorval mocht ik voor het eerst boodschappen doorgeven. Er volgde een groeiproces, waarin ik mocht leren, hoe deze boodschappen en signalen zuiver te interpreteren en door te geven. Maar vooral ontdekte ik, dat boodschappen van gene zijde altijd kloppen. Daar mag ik rotsvast op vertrouwen. Soms kunnen wij ze niet meteen plaatsen. Daar mogen wij dan op onze beurt de tijd voor nemen en over nadenken…

Mijn gave ontwikkelt zich ondertussen nog steeds. Wat heb ik in de loop der tijd bijzondere dingen mogen meemaken en ervaren. Meerdere mensen mocht ik helpen op verschillende manieren. Onder het kopje “Wat mag ik voor jou betekenen?” vertel ik je daar graag meer over.