vol liefde leven

Over levensvisie, levensvragen en spiritualiteit

Over mij

intrinsieke kracht

intrinsieke kracht

Mijn naam is Jolanda. Ik ben geboren in een arbeidersgezin als oudste dochter van zes kinderen. Eén broertje is maar drie dagen oud geworden, één zusje was lichamelijk en verstandelijk beperkt en heeft een half jaar geleefd. Er was veel spanning in het gezin. Al jong kreeg ik als oudste de zorg over de jongste kinderen in het gezin. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik twintig was.

Tijdens mijn eigen huwelijk was ik zwanger van een tweeling. Deze kindjes zijn doodgeboren. Tijdens de bevalling had ik een bijna-doodervaring. Daarna kregen we nog twee zonen, beiden met een stoornis in het autistisch spectrum. Hun ontwikkeling verliep niet vanzelfsprekend, integendeel. Het was een moeilijke, zware periode, waarin ik werd geconfronteerd met mezelf, met de manier waarop ik in het leven stond. Ik leerde te genieten van kleine dingen. Om zaken te accepteren waar ik niets aan kan veranderen en mijn schouders te zetten onder dat waar ik wel wat aan kan doen. Maar vooral, om in de kracht van mijn kinderen te blijven geloven en daarvoor te blijven vechten. Denken in mogelijkheden in plaats van in beperkingen. Het belangrijkste dat ik leerde was de diepere betekenis van onvoorwaardelijke liefde.

Later heb ik de opleiding tot maatschappelijk werker gevolgd en kon ik werken bij MEE regio Tilburg. Eerst bij de discipline Begeleid Zelfstandig Wonen (BZW). Daar coachte ik volwassen licht verstandelijk beperkte mensen, die zelfstandig woonden. Een caseload met veel multi problem cliënten. Later werkte ik bij het Servicebureau met een verschuiving van langdurige hulpverlening naar intakes en kortdurende hulpverlening. Maar ook crisisinterventie voor cliënten van alle leeftijden met diverse beperkingen. Ik kreeg vooral cliënten met een stoornis in het autistisch spectrum op mijn pad. Maar er was meer. Ik had een methodiek ontwikkeld voor seksuele voorlichting aan jongeren met een verstandelijke beperking en ondersteunde leerkrachten op school, om deze methodiek zelf te gaan toepassen. Daarnaast gaf ik de Goldstein training, een assertiviteitstraining voor mensen met een verstandelijke beperking. Kortom, ik had een geweldige baan waarin ik mijn deskundigheid en creativiteit volop kwijt kon. Werk dat me de gelegenheid en stimulans gaf tot persoonlijke groei.

Juist toen werd ik ziek. Tussen november 2005 en december 2006 heb ik vijf CVA’s (herseninfarcten) en een aantal TIA’s gehad, met als gevolg Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH). En flink wat lichamelijke beperkingen, zoals onder andere uitvallen aan de linkerkant van mijn lichaam, lichte afasie (met name woordvindingsproblemen), problemen met het lange en korte termijn geheugen, aandachts- en concentratieproblemen en een zeer beperkte energie. Zo kon ik bijvoorbeeld direct na de herseninfarcten geen gesprek meer voeren. Door concentratie- en geheugenproblemen vergat ik binnen een paar minuten wat het gespreksonderwerp was en wat de ander had gezegd. Doordat ik 20 jaar van mijn lange termijngeheugen kwijt was, kende ik mijn eigen kinderen niet meer. In februari 2007 ben ik gaan revalideren, waar ik veel heb geleerd over mijn beperking, hoe ermee om te gaan en te accepteren. Zo kon ik zelf verder met oefenen om verloren functies zoveel mogelijk te herwinnen. Langzaam maar zeker. Na de infarcten kon ik 5 minuten lopen, in 2012 een half uur.

eigen-wijsheid

eigen-wijsheid

Omdat ik twee kinderen met een beperking had, voelde ik me enorm gedreven te vechten om de verloren functies weer zoveel mogelijk te ontwikkelen. Immers, ik kon me de luxe om bij de pakken neer te gaan zitten, niet permitteren.
In die periode vertelden artsen me regelmatig dat ik veel niet meer zou kunnen doen. “Dat zullen we nog weleens zien”, dacht ik dan bij mezelf. Mijn eigen-wijsheid bleek hierbij enorm helpend.

Maar mijn ziekte had ook andere gevolgen. Mijn autistische kinderen konden dit niet aan. De één belandde in de crisisopvang, de ander kreeg ernstige psychische problemen, waarvoor hij opgenomen moest worden. Ondertussen moest ik verwerken dat ik mijn gezondheid verloren had, dat ik niet meer op mijn denken kon vertrouwen. Vervolgens raakte ik ook mijn baan en mijn huwelijk kwijt en moest ik andere woonruimte zoeken. In hulpverlenerstaal; ik moest met meerdere rouwprocessen tegelijk aan de slag.

Alles wat belangrijk voor me was raakte ik kwijt. Ik ontdekte dat mijn zelfbeeld vooral gebouwd was op het beeld van mijzelf als maatschappelijk werker en als moeder. Nu moest ik de zorg voor mijn kinderen aan anderen overlaten en kon ik niet meer werken. Daardoor moest ik opnieuw ontdekken wie ik werkelijk was. Maar daarin bleek ‘winst’ te zitten. Nu ik mijn zelfbeeld niet meer kon ophangen aan de rollen die ik in het leven vervulde, werd ‘mijn ik’ als het ware gezuiverd en puur. Met mijn uitgezuiverde ik kon ik het me niet veroorloven te blijven vastzitten in mijn beperking, want mijn kinderen hadden me nodig. Ik moest dus wel doorgroeien…

In de periode na de revalidatie en echtscheiding ging ik zelfstandig wonen. Mijn beide kinderen kwamen in wisselende periodes weer bij mij wonen. Als het slecht met ze ging, had ik al mijn energie voor hen nodig. Als het goed met ze ging kon ik vooral aan mezelf werken, de rouwprocessen doormaken, revalideren en het accepteren van mezelf met mijn beperkingen. Ik heb dat ervaren als een uitzuiveringsproces. Er voltrok zich iets in mij, wat ik zelf nooit had kunnen bedenken. Ik ontdekte dat ik helderziend, helderhorend en heldervoelend werd. Dat ik pijn kon wegnemen, kon helen, contact leggen met overleden zielen, contact maken op zielsniveau met baby’s en jonge kinderen, waarmee ik hun moeders kon helpen begrijpen wat hun werkelijke behoeftes waren.

In 2012 kwam ik in aanraking met ReAttach interventie*. Ik onderging eerst zelf deze therapievorm met als gevolg dat ik vooral op het gebied van prikkelverwerking en energie winst boekte. Dit verbeterde mijn kwaliteit van leven; waar ik me eerst een kwartier kon concentreren, was dat nu een uur. Van 20 minuten lopen en dan dagen moe zijn, struinde ik nu soms twee uur door het bos. Deze resultaten zetten mij aan tot het volgen van de basisopleiding ReAttach therapeut. De mogelijkheid daartoe werd me letterlijk in de schoot geworpen. Met een positief resultaat.

In eerste instantie leek het er dus op, dat mijn beperkingen door NAH mij belemmerden in het vervolgen van mijn carrière, toen de zekerheid in mijn hoofd bij mijn hoogbegaafdheid lag. Nu kon ik door mijn concentratie- en geheugenproblemen helemaal niet meer op mijn ratio vertrouwen. Zo leerde ik blindelings op mijn gevoel te vertrouwen en ontdekte dat ik juist vanwege het NAH-letsel mij breder en vooral dieper had ontwikkeld.

Nu leef ik vanuit een verdiept kader en helder bewustzijn. Ik verlang ernaar om met mijn ervaringen en de daaruit ontstane visie mensen te kunnen inspireren. Het geeft mij opnieuw maar op een andere manier betekenis aan mijn leven.

Vol liefde, Jolanda

 

ReAttach* is een interventie waarbij de hersenen zoekopdrachten krijgen om verwerkingsprocessen in gang te zetten. Tegelijkertijd worden kwaliteiten die in de basis al aanwezig zijn, naar boven gehaald waardoor mensen zich snel beter gaan voelen. Dit is een zeer beknopte uitleg, voor meer informatie klik hier of kijk op www.reattach.nl