vol liefde leven

Over levensvisie, levensvragen en spiritualiteit

Sneeuwbaleffect

maandag 26 oktober 2015

Niet alleen mijn oma kon er indertijd wat van. Op de social media word je tegenwoordig overspoeld met spreuken. Vandaag las ik deze: “Als we vandaag allemaal één mens blij maken, is de hele wereld blij”. Los van het feit of dat op deze manier gaat lukken, is het een mooie gedachte. Stel je voor de hele wereld blij. En dat zo simpel. Moeilijk is het immers niet, een mens blij maken. Het is zelfs leuk. Probeer het maar eens, je staat in de supermarkt en je geeft een wildvreemde een compliment. Dat moet dan wel gemeend zijn, uiteraard. Het is niet moeilijk om iemand een compliment te geven. Even op een positieve manier naar iemand kijken en je vindt al iets. Wat ik zeker weet, is dat het effect van zo’n complimentje vaak groter is als je denkt. Ik kan er vaak ook zelf gelukkiger van worden dan de ontvanger. Een onbedoeld effect is dan voor mij, dat ik ga stralen van binnenuit, het is hartverwarmend. Dat heeft dan weer effect op de mensen om mij heen. Zo ontstaat een sneeuwbaleffect.
Ook een deur openhouden voor iemand, simpelweg iemand groeten, een glimlach, allemaal zaken die de wereld mooier kleuren en bijna niks kosten. Geen geld en bijna geen moeite. Iemand die een gemeend complimentje of een vriendelijke groet ontvangt, zal dit waarschijnlijk als prettig ervaren. Misschien bedenkt zo iemand op zijn of haar beurt, deze gewoonte te gaan overnemen. Over sneeuwbaleffecten gesproken…

Waarom doen we dit soort dingen niet vaker? Waarom kleuren we onze wereld niet wat mooier, terwijl het zo simpel kan? Waarom is kritiek geven zo gemakkelijk en het geven (maar ook ontvangen) van een complimentje vaak zo moeilijk en voelt het soms zelfs ongemakkelijk aan?
Vaak zijn mensen gehaast, zo druk, er kan geen lachje meer af. Toch maakt het een groot verschil hoe je jezelf voelt en wat je daardoor uitstraalt. Zit het een beetje in onze cultuur gebakken? Wij zijn zo gewend alleen negatieve zaken te uiten, het positieve ervaren we vaak als vanzelfsprekend, wij staan er niet bij stil.
Het begint al op de basisschool. Drie fout, staat er boven het werkje van je kind. Waarom niet zeven goed? Wij zijn zo verweven met deze cultuur, dat ik voor mezelf best na heb moeten denken hoe dat bij mij zit. Hoeveel complimenten geef ik, kan ik ze zelf wel ontvangen? Spreek ik het uit als ik ergens tevreden over ben of zie ik het als vanzelfsprekend? Alleen al door hier bewust bij stil te staan, ging ik ‘als vanzelf’ meer complimenten geven. Nu is het een goede gewoonte geworden. Een gewoonte, waarbij anderen, als ik uitleg waarom ik dit doe, zich afvragen hoe zij daar zelf mee omgaan. Daar is-ie weer, het sneeuwbaleffect.

Laat me bovenstaand verhaal met een voorbeeld veerduidelijken. Vorige week was ik bij de apotheek. Niks bijzonders, dat gebeurt vaker. Bijna twee jaar ben ik nu lid van deze apotheek, wat een verademing. Men doet moeite voor je, komt met goede tips, komt afspraken na over bijvoorbeeld op tijd leveren en als dat niet lukt, belt men zodat je niet voor niets naar de apotheek komt. Bovendien is er persoonlijke aandacht voor je. Kortom, ik ben dik tevreden. De mevrouw achter de balie gaf ik daarom een groot compliment. Zeer verdiend, als je het mij vraagt. Maar toen gebeurde het. Een glimlach van linker- tot rechter oor. Zachte blosjes op haar wangen. Mijn jas was nog nat van de herfstregen buiten, maar binnen was nu de lente begonnen! Na een korte herstelperiode hakkelde de dame in kwestie een bedankje, ook namens haar baas en legde uit dat klantvriendelijkheid bij hen hoog in het vaandel staat. Dat ze dat eigenlijk nooit van klanten terug hoort. Dat mijn complimentje daarom voor haar zó bijzonder is.
Je begrijpt, dat ik door de regen naar huis ben gehuppeld, met de lentezon in mijn hart.

Beste lezer, ik wil je graag uitnodigen. Om morgen, bij wijze van proef, zelf eens een complimentendag te organiseren. Om te onderzoeken wat het sneeuwbaleffect kan zijn. Ik hoor het graag van je terug. Doe je mee? En laat je me weten hoe dat voor jou was?


9 comments

  1. Linda

    Laat mij dan vandaag alvast het voortouw nem en jou een groot compliment geven voor dit supermooi geschreven stuk. En niet alleen dit stuk. Het starten van je blog is een top idee geweest en nog steeds natuurlijk. Ik lees je stukjes graag en geniet er elke week weer van. Ze zetten ons aan het denken.

  2. Jose Kuijpens

    Herkenbaar hoor en mooi dit hè? Ik hou van het sneeuwbal effect! Het is toch te gek voor woorden dat mensen soms zelfs schrikken als ze eens een complimentje krijgen (van een vreemde nog wel). Je hebt dit alles weer perfect beschreven Jolanda. Heerlijk om jou te lezen elke keer. XO

  3. Tilly

    Ik vindt het ook heel fijn om mensen een compliment te geven,,,ja ze worden altijd een beetje verlegen en heel veel zijn het niet gewend,,Bij ons in de winkel komen dames en dan zeg ik wat ziet er nog mooi uit voor uw leeftijd{als dat in een gesprek plaats vind]

    Maar lieve Jolanda,,,het is waar jij met dit mooie blok verdient ook een groot compliment,,ik lees het ook met heel veel plezier,,,Jij bent een prachtig mooi mens met een kijk op het leven waar je u tegen zegt,,bedankt weer lieverd,,,dikke kus van mij xxxxxxxxxxx

  4. Jopie

    Mijn complimenten gaan naar jou Jolanda! Vandaag gehoord over je blog, heb alles gelezen. Wat kun jij het geweldig verwoorden, heerlijk om jouw positiviteit te mmogen ervaren. Ik kijk al uit naar je volgende blog. XX

  5. Harry

    Het lukt mij ook niet altijd, maar ik probeer altijd om met de mensen waarmee ik dagelijks van doen heb, goed en vriendelijk om te gaan.
    Met een lach op je gezicht naar de mensen toe ontlokt toch vaak een lach op het gezicht van anderen.
    Je ziet zo vaak mensen gehaast door de stad lopen met een strak gezicht. Op een dag kwam ik in Eindhoven op de markt een heel mooie vrouw tegen met een gezichtsuitdrukking van ‘kijk mij eens mooi wezen’ met een strakke arrogante uitdrukking. Ze naderde en ik zei, ‘dag mevrouw, met een lach op uw gezicht, bent u honderd keer mooier’. Ze wist geen houding te geven, en was ‘not amused’. Misschien dat ze later er over nagedacht heeft, en nu met een mooie lach over de markt loopt.

  6. Henk van Driel

    Wij doen dat ook regelmatig. Gewoon spontaan. Ik denk daar niet eens over na, dat zit gewoon in je. Het is overigens opvallend hoe verschillend de respons is in bv regio Rotterdam ( vaak argwanend, geïrriteerd haast) of regio de Veluwe (spontaan, geamuseerd)
    Hopelijk heeft het toch uiteindelijk het beoogde effect.

  7. Tine

    Mooi verhaal.
    Complimentjes geven moet je durven – je vestigt dan de aandacht op jou.
    Heb me het aangeleerd, en zie hoe iemand reageert op een welgemeend complimentje.
    Is dubbel genieten!

Leave a Reply

Your email address will not be published.