vol liefde leven

Over levensvisie, levensvragen en spiritualiteit

Uit de kast

07-08-2019

Nee, ik ga je niet vertellen dat mijn seksuele geaardheid is veranderd. Toch voelt het als ‘uit de kast komen’. Op spiritueel gebied, wel te verstaan.

In mijn jeugd was ik al anders dan anderen. Vaak dacht ik, dat ik in het verkeerde gezin was geboren. Ik paste niet, viel uit de toom. Een ‘moetje’ was ik en een meisje. Terwijl mijn vader heel graag een zoon wilde. Geboren in een arbeidersgezin, waar werken als het hoogste goed werd gezien. Uitspraken als; ‘doe maar gewoon, dat is al gek genoeg’ en ‘als je voor een dubbeltje wordt geboren, zul je nooit een kwartje worden’ vormden de maatstaf. Vooral ‘je kop niet boven het maaiveld uitsteken’. Werken deed je met je handen, het liefst hard en veel.
Gek op lezen was ik. Wat hield ik van studeren, van kunst en muziek. Eigenlijk van alles, wat niet bij een arbeiderskind uit die tijd paste.
Daar zou dan bovenop komen dat ik helder waarnemend zou zijn? Nou, dat haalde ik liever niet in mijn hoofd. Jarenlang heb ik mezelf wijs gemaakt dat mijn waarnemingen toeval waren. Of ik noemde het een sterk ontwikkelde intuïtie, zeker niet meer dan dat. Zelf ontkende ik dus in alle toonaarden, ik viel immers al genoeg buiten de boot.

Mijn leven ging niet over rozen, integendeel. Heftige dingen maakte ik mee, vaak op meerdere gebieden tegelijk. Een keer of drie verloor ik werkelijk alles wat voor mij belangrijk en waardevol was. Het heeft me getekend. Juist alle tegenslagen, alle verdriet en pijn, sterkten mij. Deze omvatten belangrijke levenslessen, die ik zo hard nodig had. Dank je wel.

Later kreeg ik vaak te horen, dat het beter was, om met mijn spirituele kant niet naar buiten te treden. Oude waarden uit mijn jeugd speelden zeker een rol. “Doe maar gewoon…” Het zou ook een duistere kant bevatten. Deze kant heb ik leren hanteren. Zelf ervaarde ik vooral vreugde en licht, maar het riep ook vragen op. Zou ik dit wel aankunnen? Zou ik wel goed genoeg zijn? “Wie, ik???”
Ondertussen heb ik beangstigende spirituele ervaringen gehad. Een les in blijven staan en rotsvast blijven vertrouwen, denk ik zelf. Helder waarnemen is immers echt niet altijd een feestje. Maar ik heb ook hele mooie waarnemingen mogen ervaren. Verlichtingservaringen heeft iemand dit genoemd. Voor mij is dat label niet belangrijk. Het zijn de ervaringen die ik koester.

De uiteindelijke omslag naar hoe ik nu in het leven sta, wordt uiteraard niet door anderen bewerkstelligd. Het is mijn eigen proces. Juist mijn jeugd sterkt mij daarin. Anders zijn is niet erg, het maakt me krachtiger en uniek. Het moedigt me aan om zelf na te denken en van daaruit keuzes te maken. Wat ben ik blij en dankbaar voor mijn jeugd en voor mijn latere levenservaringen! Precies dat heb ik mogen ontvangen, wat ik nodig had, op exact de juiste tijd! Het heeft me gevormd naar wie ik nu ben. Groeiende, zoals ieder mens. Niks meer, niks minder. Ik ben.
Alles valt nu op zijn plaats. Mijn gaves nemen nog steeds toe in kracht, het einde is wat dat betreft nog niet in zicht. Wel voel ik me erg standvastig als het gaat om de boodschappen die ik mag ontvangen en doorgeven. Nu mag ik ermee naar buiten treden. Toch vind ik het ‘uit de kast komen’ een erg spannend proces. Diep van binnen weet ik, dat dit mijn pad is. Dat zorgt ervoor, dat ik in het diepe durf te springen, zonder te weten of ik zwemmen kan. In het vertrouwen dat ik beschermd word. Met de juiste mensen om me heen, op het juiste tijdstip. Liefdevol, helpend.
De eerste teksten over de inhoudelijke kant en het ontstaan van mijn gave staan hierboven onder het kopje ‘spiritualiteit’ op deze blog. Op een faceboek-groep, genaamd ‘Stones, Health and Power’ ben ik al een paar keer live geweest. Telkens weer springen, in een rap tempo. Wat heb ik veel positieve reacties mogen ontvangen. Uiteraard zijn er ook mensen, die niets met deze kant van mij te maken willen hebben. Dat is natuurlijk hun goed recht. Voor mij is het echter belangrijk om mijn gave in te zetten waar deze voor bedoeld is. De wereld een heel klein beetje mooier kleuren, misschien. Mensen helpen. Al is het er maar één…


5 comments

  1. caheann van brink

    Heel mooi Jolanda.
    Het is een Kristal helder verhaal geworden, precies hoe ik de eer heb gehad je te mogen leren kennen.
    Prachtig hoe je het verwoord heb, en enorm trots op je dat je idd Springt,…
    Hoop dat je hier nog lang mee door mag gaan, zodat er nog veel mensen hulp mogen krijgen.
    Je bet zo helder en duidelijk, dat dit een verademing in spiri wiri land is. lieve Caheann / Carla

  2. Rie-anne

    Lieve Jolanda
    Wat mooi om je blog te lezen. Prachtig hoe jij je eigen kracht behouden en ontwikkeld hebt en nu inzet ter inspiratie van anderen.
    Vooral het stuk over jezelf op deze site ontroerde me. Ik heb er getuigen van mogen zijn hoe je steeds na elke terugslag weer met grote kracht aan de slag ging. Soms met hele kleine stapjes maar steeds vanuit het positieve en het geloof in jezelf en de anderen. Ooit zei je “ het is mijn tijd nog niet… ik ben nog nodig”. Hoe waar is dat gebleken en hoe prachtig is het dat jij met al je ervaring anderen mag helpen en bij staan. Ik wens je er alle goeds mee. Lieve groet
    Ps; laatst las ik jouw gedichten nog eens in de boeken die we samen mee gemaakt hebben. De ziel en het geweten van het werk. Het blijft ontroerend om ze te lezen.

  3. Henk van Driel

    Mooi om te lezen hoe je die ontwikkeling hebt doorgemaakt en hoe je jezelf trouw bent gebleven. Ik zie me zelf absoluut niet als medium, maar heb in de afgelopen jaren toch wel een aantal spirituële ervaringen gehad. Ook tijdens het schilderen heb ik dat vaak. Sterker nog, zonder die spirituële inspiratie zou ik niet eens kunnen schilderen. Ik zie dat ( en muziekmaken ook trouwens) dan ook als een goddelijke gave.

Leave a Reply

Your email address will not be published.