vol liefde leven

Over levensvisie, levensvragen en spiritualiteit

Vrij

Ik sta achter het raam en mag mijn huis niet uit. Naar buiten kijken mag wel. Terwijl ik mijn ogen sluit, verplaats ik me een meter verder.
De zon verwarmt mijn gezicht, de wind speelt met mijn haar. Ik hoor een kinderstem in de verte. In gedachten ben ik buiten.
Ik ben vrij.

Er zijn best redenen tot zorg. Besmet met corona, behorend tot de risicogroep. Mijn zonen hebben het beiden zwaar en ik kan niet naar ze toe. Ik vertrouw erop dat ze op zichzelf vertrouwen. Zich laven in het warme bad van hun eigen kracht.
Ondertussen vecht mijn lichaam tegen het virus. Ik voed en omarm het met liefdevolle aandacht.
Weer kies ik voor vertrouwen. Ik laat me meevoeren door de stroom van het leven.
Wie daarvoor kiezen kan, is vrij.

In een donker uurtje voel ik me eenzaam. De verveling slaat toe. Ik laat het er zijn, ik sta het toe. Dan kruip ik naar binnen, steeds dieper in mezelf. Daar is het warm, daar ben ik thuis. Daar ervaar ik troost.
Opeens vind ik een plekje, dat creativiteit heet. Het lag daar al de hele tijd. Schrijvend en schilderend creëer ik een nieuwe wereld en kleur hem net wat mooier.
Want wie daarvoor kiest, is vrij.

Om me heen ruik ik de dikke mist van angst. Allesomvattende en ziekmakende angst. Gevoed door onzekerheid, eenzaamheid, onmacht ook. Ziekte en zelfs dood slaan om zich heen.
En dan…. In onze materialistische en egocentrisch ingestelde wereld zie ik het opeens ontspruiten. Voorzichtig, soms aarzelend en zeker nog niet overal. Vanuit de afzondering zie ik weer zorg voor elkaar, liefdevol en creatief.
De stilte in en om onszelf doet ons beseffen wat we niet nodig hebben. We ontdekken waar we werkelijk dankbaar voor zijn. Een nieuwe manier van leven vindt een voedingsbodem en ontkiemt. Het enige wat wij hoeven te doen, is die kiem in het licht zetten en voeden. Met liefde. Met vertrouwen. Met dankbaarheid.

Moeder aarde lijdt al zoveel jaren. Zij die ons voedt en huisvest, wordt door ons vernietigd. Met verdriet in het hart kijk ik naar haar. Zie haar eindelijk diep ademhalen, met een oerkracht waarvoor ik enkel respect kan hebben.

Vanuit de chaos ontstaat een nieuwe kans. Samen kunnen we angst doorleven door in alle eerlijkheid diep binnenin onszelf te kijken, naar wat werkelijk belangrijk is. Daar is moed voor nodig. Het mooie is, dat we dat niet alleen hoeven te doen. We mogen immers kiezen voor verbinding. Met onszelf, met ons hogere Zelf en met elkaar.


1 comment

  1. Tilly

    Dat heb je heel mooi verwoord lieverd..En ja ik denk dat moeder aarde ons ook even wil testen en laten zien dat wij er aan moeten werken om meer naar elkaar en de natuur moeten kijken. Weer leren genieten van elkaar,er zijn voor de kinderen, voor je ouders en je vrienden. Laat je creatieve geest los en gebruik je gave..Heel veel sterkte en liefde ..

Leave a Reply to Tilly Cancel Reply

Your email address will not be published.