vol liefde leven

Over levensvisie, levensvragen en spiritualiteit

Vuilnisman

Zondag 7 februari 2016

Vroeg in de ochtend was ik al aan de wandel. De zon scheen, de temperatuur was rond het vriespunt en het was nog redelijk stil op straat. Er heerste een serene sfeer. Ik had er stevig de pas in en voelde me perfect gelukkig. Simpelweg genieten van het moment, er zijn. Leven in het nu. Niets denken.
Mijn aandacht werd getrokken door een vuilniswagen, die me tegemoet kwam. Erachter liep een vuilnisman, die twee containers pakte. Precies op het moment dat hij de containers richting vuilniswagen trok, begon deze opeens weer te rijden. De man holde er achteraan, de containers achter zich aan trekkend. Zijn lippen bewogen maar ik kon niet horen wat hij zei. “Ach gossie”, dacht ik. Wat sneu nou. Sneu was het echter helemaal niet, dat was mijn invulling. Toen hij binnen mijn gehoorsafstand kwam, hoorde ik hem namelijk steeds luider en duidelijker. “Als ik dan alleen ben, mag ik dan bij jou?” zong hij uit volle borst. Hij haalde stevig uit en zong de volgende regel met volle overtuiging: “Mag ik bij jou schuilen als het nergens anders kan?” Waarschijnlijk was de man gewoon met plezier aan het werk. Punt. Niks “ach gossie”. Maar ook deze conclusie was mijn invulling, ik had het immers niet nagevraagd.

Dank je wel vuilnisman, ik ben weer bij de les. We doen het zo gemakkelijk en vaak zonder erbij na te denken. Oordelen. Invullen wat de ander denkt, voelt of doet. Vaak denken we ook nog te weten waarom die ander iets doet of denkt. En koppelen we er een waardeoordeel aan, iets is goed of slecht.

Gelukkig bleef het in dit geval bij een gedachte, die ik nog niet uitgesproken had. Al snel was ik me bewust van mijn gedachten, van mijn oordeel. Waardoor ik mezelf meteen kon terugfluiten. Van de meeste gedachten zijn we ons niet eens bewust. We denken wat af. Daarom is het van groot belang om ons bewust te worden van onze eigen gedachten, simpelweg door er bij stil te staan. Wat dacht jij bijvoorbeeld bij het lezen van deze titel?

Gedachten zijn krachtiger dan je denkt. Grappige woordspeling, trouwens. Laat ik me verduidelijken met een voorbeeld. Stel dat je, misschien onbewust, de gewoonte hebt om negatief over jezelf te denken. “Dat kan ik toch niet, ik doe nooit iets goed”, vul maar in. Dan heb je een sollicitatiegesprek. Hoe voel jij je dan, wat straal je uit, hoe kom je over op die ander?
Als je je bewust bent van je eigen gedachten, kun je deze voor je laten werken. Er verandert dan werkelijk iets. Je zet de negatieve gedachtestroom om in gedachten als; “ik kan meer dan ik denk, dus ik ga het eerst proberen” en “ik mag fouten maken maar ik reken er mezelf niet op af. Hier leer ik van en die ervaring neem ik met me mee. Ik ken ook mijn kwaliteiten”. Hoe zou je nu in datzelfde sollicitatiegesprek overkomen?

Door de les van de vuilnisman ben ik me nu, een paar weken later, opnieuw bewust van mijn eigen gedachten. Vanuit deze bewustheid vloeit de keuze voort om niet te oordelen. Waardoor ik beter bij de essentie van zaken blijf. Op die manier sta ik in het hier en nu. Stevig en krachtig, zonder afleidende gedachten die leiden tot oordelen. Waardoor die gedachten juist vertroebelen. Liever kies ik voor een heldere kijk.

Met dank aan de man op de foto, overigens geen vuilnisman van beroep.


5 comments

  1. Henk v Driel

    Goed dat je er weer bent en je stukjes weer kunt schrijven. Herkenbaar weer, deze. We hebben allemaal vaak onze (voor)oordelen klaar of denken te weten wat er in een ander omgaat. Helaas beseft niet iedereen het bijtijds, zoals jij. Wat betreft het uitzenden van, al dan niet positieve of negatieve gedachten, zitten we op één lijn, dat weet je al. Goed stuk. Dank je!

  2. Harry van den Berg

    Ik denk dat we allemaal wel eens schuldig maken aan vooroordelen. Er zijn van die vooroordelen die je als kind al ingeprent worden. Ook een volwassen mens die geleerd heeft om naar eer en geweten probeert goed te handelen, zal zichzelf soms betrappen op vooroordelen. Het is ook in deze wereld waar geweld en bedrog vaak op de loer ligt moeilijk om iedereen maar klakkeloos te vertrouwen. Natuurlijk moet je ernaar streven om niet te oordelen maar, ik kom soms wel eens iemand tegen met een enge negatieve energie om zich heen en dan is mijn oordeel toch zo dat ik met diegene niets te maken wil hebben.
    Ook mensen die zeggen ‘ik oordeel nooit’ geloof ik meestal niet. Ik denk dat er echt maar heel weinig mensen zijn die echt zonder een leugen te verkondigen kunnen zeggen, ‘ik oordeel niet’.

Leave a Reply

Your email address will not be published.